Trzeci sezon
Najpierw zdjęcie, potem muzyka. 500 płyt, które mam (50 się nie zmieściło, no i 500 dobrze brzmi.)
Muzyka – dorośledziecięca muzyka, rodem z kreskówek, na których dojrzali ludzie bawią się lepiej niż dzieci. Album mógłby być soundtrackiem do Pana Magooo. Co jest miłe. Jej.
Mój powrót do rozkosznie dziwnej, której tak nie lubicie słuchać. Jeszcze raz jej.
Aloha, sporadyczni czytelnicy.
Kilka linków do darmowyc albumów z Brazylii. Żadnego dziwactwa tym razem – po prostu ciepła/gorąca samba, tropicalia, pop, hip hop i kilka innych rzeczy po drodze.
Starzeję się. Straszne i straszniejsze, a podobno andropauza to mit. (Niedługo Krzysiu Krawczyk będzie docelowym czytelnikiem tego bloga.)
Trzymajcie się ciepło.
Z ciekawostek – zauktalizowane zdjęcie, więc jeśli ktoś mnie spotka na wawskiej ulicy, będzie wiedział, komu podziękować/znieważyć/zignorować.
Co u mnie? Chodzę na lekcje reggaetonu (jej, zacząłem tańczyć, naprawdę).
Brzmi to mniej więcej tak. Świetna sprawa.
Poza tym, dalej rysuję.
Na razie, trzymajcie się ciepło. Zima idzie, więc niech rozgrzewają was lubieżne, latynoskie tańce.
P.S. Uczę się reggaetonu solo, ale partnerka do tańca mile widziana. Jakoś tak.
Nie jest to wpis o muzyce, mp3 czy nawet Elvisie. Po prostu pożegnanie z blogiem. nikt się raczej nie spodziewał, że Elvis zmartwychwstanie, prawda?
Tak czy inaczej wpisy zostają, a ja zapraszam do nowego bloga z moimi rysunkami, obrazami i historiami. Jak Loa pozwolą, może nawet komiksami, jej.
Trzymajcie się, najlepszego. Już wiecie gdzie mnie znaleźć.
Phogo nazywa się punk noise dubem, ale oszukuje. Grają surowy, garażowy rock and roll w stylu Jona Spencera. Czasami tylko odskakują w połowie utworu w stronę dubu i owszem, mają college rockową piosenkę, ale szybko później wracają do zgrzytliwego, niestrojonego garażu. Za to ich lubię.
P.S. To 250 wpis. Miałem przygotować na tę okazję coś specjalnego, ale zapomniałem.
Pamiętacie filmy o Winnetou? Nagrywane w Jugosławii z Francuzem grającym Indianina mówiącego po niemiecku? Na podstawie westernów Niemca nigdy nie będącego w USA, który dodatkowo pisał swoje powieści, gdy siedział w więzieniu za długi?
Ten album tak samo dobrze naśladuje country jak powieści Karola Maya i filmy na ich podstawie przypominały westerny.
W skrócie: tanie, kiczowate country śpiewane po niemiecku. Germański Lonestar wybiera się na Eurowizję.
Inaczej: Panowie w średnim wieku, z brzuszkiem i strojach kowbojów z wypożyczalni strojów karnawałowych pozują przed fototapetą pustyni.
Mark Kozelek
Jej
Red House Painters
Łiii
Śpiewa kobieta.
?
Emocjonalny rock.
W porządku?
Dobra jest.
Obadam.
Murzyni nie braliby raczej inspiracji z powieści Vonneguta i Transformers.
Biały, kanadyjski hip hop wymieszany z elektroniką. Dużo instrumentali czasami podchodzących pod lżejszy illbient i turntablism z nawijką w okolicach białego Mr. Lif i raperów z Anticon. Wystarczy za opis?
Slam i spoken word wymagają jąder jak melony (nawet u kobiet). Wyjść na scenę i zahipnotyzować swoim tekstem. Casey Rocheteau trochę podpiera się muzyką, jednak podstawą są tu właśnie jej wiersze i zapiski, które podaje z dużą charyzmą. Najczęściej zaangażowane społecznie (podane z osobistego punktu widzenia, nie bójcie się). Czuć tu trochę Laurie Anderson, ale sprzed menopauzy. Jeszcze z nadziejami młodej liberalnej hippiski.
